Blog > Komentarze do wpisu

Dokąd zmierzamy?

Katechizm polskiego dziecka

– Kto ty jesteś?

– Polak mały.

– Jaki znak twój?

– Orzeł biały.

– Gdzie ty mieszkasz?

– Między swemi.

– W jakim kraju?

– W polskiej ziemi.

– Czym ta ziemia?

– Mą Ojczyzną.

– Czym zdobyta?

– Krwią i blizną.

– Czy ją kochasz?

– Kocham szczerze.

– A w co wierzysz?

– W Polskę wierzę.

– Coś ty dla niej?

– Wdzięczne dziecię.

– Coś jej winien?

– Oddać życie.

Zapewne niejeden z czytających te słowa był karmiony w dzieciństwie powyższym tekstem. Ja również. Im dłużej jednak żyję, tym częściej zastanawiam się, czy bezkrytyczne umiłowanie swojego kraju jest nie tylko słuszne, ale w ogóle, czy jest mądre. Szczególnie wówczas nachodzą mnie takie myśli, gdy doświadcza się od państwa, np. ze strony urzędników, funkcjonariuszy państwowych jawnej wręcz niesprawiedliwości. I nie chodzi tylko o to, że jakiś głupek w urzędzie chce pokazać, jak to wiele od niego zależy i upadla tego biednego petenta, rzecz idzie również o to, co robią np. politycy, którzy tak naprawdę bawią się nami, uzależniając nas od swoich nierzadko idiotycznych decyzji, czego świetnym przykładem jest tutaj choćby K. Radziwiłł, rozwalający przez ostatnie dwa lata służbę zdrowia, a potem dostający jeszcze nagrodę wraz z dymisją z urzędu ministra zdrowia!

To jednak, co najbardziej i najdotkliwiej wkurza i zwyczajnie boli, to zetknięcie się z państwowym aparatem strzegącym porządku i spokoju publicznego – aparatu, który zamiast stać na straży prawa i sprawiedliwości, zajmuje miejsce po przeciwnej stronie – tej opresyjnej, w postaci nie tylko nieuczciwych komorników, ale również, co szokujące, podobnie działających sędziów, prokuratorów, czy w końcu policjantów – tych stróżów prawa, którzy zamiast bronić niewinnych obywateli, wcale nierzadko, niestety, sami ferują wyroki, postępując tak, aby sędzia wraz z prokuratorem jedynie przyklepali swoją decyzją to, co „dzielni” policjanci dużo wcześniej w drodze dochodzenia, upichcili.  

Przykładem takiego właśnie podłego wręcz i nieuczciwego postępowania jest tutaj Igor Stachowiak, który został  przez policjantów skatowany w komisariacie, co w konsekwencji doprowadziło do jego śmierci; podobnym przykładem jest śmierć 29-latka na komendzie w Kutnie, czy interwencja policji w Zamościu, gdzie w wyniku nieumiejętnego zatrzymania młodego mężczyzny doszło do tragedii i jego śmierci. 

Gdyby tego było mało od wczoraj  na wolności przebywa człowiek, który spędził za kratkami osiemnaście lat – 18! – tylko dlatego, że jacyś skurwiele występujący w roli obrońców prawa robili wszystko, żeby niewinnego człowieka wrobić, a następnie skazać.

Te i inne niewymienione tutaj przypadki składają się na obraz Polski – kraju, za który – jak napisał Władysław Bełza w wierszyku na wstępie do tego wpisu – wdzięczne dziecię powinno oddać życie w chwili militarnej próby. Tylko czy aby na pewno taki właśnie kraj miał na myśli autor?

16.03.2018 r.

piątek, 16 marca 2018, adelmelua
Własność: Jarosław Czapliński

Polecane wpisy

  • Równość. Gdzie i kiedy?

    Do niniejszego wpisu skłonił mnie przyjaciel, który na moje zawarte tutaj kiedyś przemyślenia co do tego, że wszyscy ludzie są sobie równi, aż się żachnął i pow

  • Wspomnienie.

    Jako że dzisiaj rocznica stanu wojennego, pomyślałem sobie, że nie od parady będzie przytoczyć tutaj pewien epizod. Mój on czy nie mój, nieistotne, ważne, że zw

  • Występek jednych, odrzucenie bojaźni przez drugich.

    Każda zamknięta społeczność, mniejsze czy też większe grupy ludzi, odseparowane od tzw. większości, zamknięte w swoim hermetycznym świecie, mają to do siebie, ż

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu:
więcej: www.kiler.blox.pl kontakt: czaplinski@tlen.pl